من خیلی وقته آروم
بی تو دیگه ندارم
خسته شدم من از بس
گفتم تنها نذارم
شده اتاقم از عشق
از بودن تو خالی
از دل مهربونت
یه بوسه ی خیالی
طاقت ندارم تو باز
بهونه ای بگیری
مگه نبودی تو که
گفتی واسم می میری
اگه پیشم نباشی
هم نفسم کی باشه
همدم و همزبون
ترانه هام کی باشه

دستای خیسمو بگیر
طاقت موندن ندارم
سیل سیاهی منو برد
طاقت خوندن ندارم
سوژه ی دل تنگی من
واسم خیالی نمیشه
میون هیچ ترانه ای
جای تو خالی نمیشه
چشمای بی رحم تو هم
از دست من فراریه
بگو که پنهون شدنت
دیگه آخه چه کاریه
شاید گلایه کردنات
تمومشون بهونه بود
اما ندونستی چشام
با دل تو هم خونه بود

من خیلی وقته آروم
بی تو دیگه ندارم
خسته شدم من از بس
گفتم تنها نذارم
شده اتاقم از عشق
از بودن تو خالی
از دل مهربونت
یه بوسه ی خیالی
طاقت ندارم تو باز
بهونه ای بگیری
مگه نبودی تو که
گفتی واسم می میری
اگه پیشم نباشی
هم نفسم کی باشه
همدم و همزبون
ترانه هام کی باشه

دستای خیسمو بگیر
طاقت موندن ندارم
سیل سیاهی منو برد
طاقت خوندن ندارم
سوژه ی دل تنگی من
واسم خیالی نمیشه
میون هیچ ترانه ای
جای تو خالی نمیشه
چشمای بی رحم تو هم
از دست من فراریه
بگو که پنهون شدنت
دیگه آخه چه کاریه
شاید گلایه کردنات
تمومشون بهونه بود
اما ندونستی چشام
با دل تو هم خونه بود

دل شكستن از تو من آموختم

                                              جانم آوردي به لب تا سوختم

چون ترا از جان و دل ميخواستم

                                            لب ز بيدادت بهم مي دوختم

هر زمان بايك اشارتهاي تو

                                      
                                          آتشي در سينه مي افروختم

تا بياي لحظه ها در خاطرم

                                         چشم بر ديوارودر ميدوختم

آمدي رفتي دلت اينجا نبود

                                          سوختم من سوختم من سوختم

نمي دانم کجايي در چه حالي؟

ترا گم کرده‌ام در اين حوالي

نمي خواهم بگويي پاسخم را

چه شد پايان آن عشق خيالي؟؟؟

ديگر نشان ز باده ی مستی دهنده نيست.
اينجا بجز سکوت سکوتی گزنده نيست...

همه دردم بیا درمان من باش

بیا دیده ی گریان من باش

تو که مهر زمینی ماه من باش

تو که روح جهانی جان من باش

گلستانی که می دیدی خزان شد

بهارم کن گل خندان من باش

بهارم کن بی سرو بی سامانی ام را

سرانجام شد سرو سامان من باش

چورفتی ظلمت شبها مرا کشت

بیا باز اختر تابان من باش

مکن ازچشم گریانم جدایی

چو اشکی بر سر مژگان من باش

خیلی سال پیش موقعی که هنوز نمی تونستم بیشتر چیزا رو درک کنم، یادمه یه جایی درباره رنگ دریا و آسمون شنیده بودم. اما نمی دونستم کدومشون به اون یکی رنگ داده. از برادرم سوال کردم، گفت:"معلومه دیگه ببین شیر آب رو که باز می کنی رنگ داره؟ نه. اما دریا چرا. پس رنگشو از آسمون گرفته. مثل آیینه. در ضمن آسمون همه جا هست و آبی. درسته؟"

یه جایی خوندم که یکی از نویسنده های بزرگ در سن کم، توی انشاش نوشته بوده:"برگای پاییزی انقدر زیبا هستند که من نمی دونم دوستانم چه طور روی اونا پا می گذارند." اما من می گم نگاه کردن به آسمون ارزششو داره که آدم روی یه سری قشنگیا پا بذاره، بدون توجه، شایدم اصلا یه برج از همه ی چیزایی که دوست داره بسازه تا به آسمون برسه وبزرگیشو لمس کنه.لطافتشو استشمام کنه از نزدیک نزدیک، وتمام آسمونو بریزه تو خودش،پر بشه از آسمون. از آبی. انقدر دل رو رقیق می کنه که ارزششو داره، بله با اطمینان تاکید می کنم که داره. مثل پا گذاشتن روی دل برای رسیدن به معشوق می مونه.

خوش به حال اونایی که مثل دریا دل بزرگ دارن، اما روش پا می ذارن، و مثل آیینه رنگ معشوق رو به خودشون می گیرن، طوری که اون کوچیک کوچیکا نتونن اونا رو از معشوقشون تشخیص بدن.